De advocatuur een ‘burn-out branche’?

Het nieuwe jaar is weer van start! Tijdens de feestdagen had ik tijd om de vakbladen bij te lezen. Uiteraard hoort het advocatenblad bij deze selectie. In de novembereditie van het advocatenblad las ik een artikel dat mij enorm heeft getriggerd. Arbeidsongeschiktheidsverzekeraar Movir spreekt over een toename van honderden arbeidsongeschikten (19%) in de afgelopen vijf jaar binnen de advocatuur. Aangezien ik dagelijks bezig ben met de advisering van arbeidsongeschiktheidsverzekeringen voor deze branche, was mijn interesse gewekt. Wordt de advocatuur terecht neergezet als ‘burn-out branche’?

In het artikel mis ik de oorzaken van het toenemend aantal burn-outs in de advocatuur. Movir doet hier vooralsnog geen uitspraken over. Jammer, want juist de oorzaken zijn van essentieel belang om te kijken of je de risico’s kunt vermijden. Of wordt wellicht het verkeerde argument gebruikt om een aan de andere kant wel legitieme zaak - werkdruk in de advocatuur - onder de aandacht te brengen?

Wat mij opvalt in de advocatuur is dat men zich vaak (te) weinig bewust is van het risico op arbeidsongeschiktheid. Voor zover advocaten überhaupt nadenken over arbeidsongeschiktheid, zien zij voornamelijk andere oorzaken (zoals een ongeluk of een lichamelijke ziekte) als grootste reden voor arbeidsongeschiktheid. Dit terwijl psychische klachten al sinds jaar en dag oorzaak nummer 1 zijn voor arbeidsongeschiktheid onder business professionals*.

Is de toename van psychische klachten wel een echt advocatenprobleem? Niet alleen in de advocatuur maar in de hele maatschappij zien we algemene trends die onze werkdruk verhogen. De digitale revolutie en dan met name de druk die onze smartphone op ons en onze agenda legt, zorgt bij velen voor extra psychische druk. Een algemene trend die los staat van ontwikkelingen in de advocatuur maar die onomkeerbaar lijkt. Ook economische tegenwind veroorzaakt doorgaans bij meer mensen psychische klachten. Dit fenomeen deed zich de afgelopen jaren niet alleen bij advocatenkantoren voor, maar is in de gehele maatschappij zichtbaar geworden. Voor financieel eindverantwoordelijken, DGA’s of partners kan dat resulteren in meer arbeidsongeschiktheid door psychische klachten.

Ten slotte is de vraag of de geconstateerde toename van 19% door Movir ook de daadwerkelijke toename van het aantal psychische klachten in de advocatuur is. Ik begrijp dat de toename van het aantal arbeidsongeschikten in het relatiebestand van Movir deze stelling doet vermoeden. Movir is echter niet de enige arbeidsongeschiktheidsverzekeraar voor de advocatuur. Veel advocaten in loondienst zijn meestal niet bij Movir verzekerd. Daarnaast zijn er advocaten die überhaupt niet zijn verzekerd. Tevens constateer ik dat het marktaandeel van Movir sinds 2007 substantieel is gedaald vanwege de overstap van advocaten naar nieuwe spelers die forse premiekortingen aanbieden. In deze groep van overstappers is geen trend van hogere uitval op psychische klachten zichtbaar*. Advocaten met gezondheidsklachten kunnen vaak niet overstappen naar een andere verzekeraar en zitten dus vast. Samen met het dalende marktaandeel van Movir, is dit mogelijk een verklaring voor de toename waar Movir over spreekt.

Kortom, het is maar de vraag of de advocatuur terecht wordt neergezet als ‘burn-out branche’. Dat laat echter onverlet dat naar mijn mening de basis boodschap van het artikel een goede is.
Heb aandacht voor werkdruk en zorg voor een gezonde work-life balance. Hier is in de advocatuur van oudsher niet altijd even veel aandacht voor. Wellicht iets voor uw goede voornemen voor 2017?

 

 

 

*Bron: CBS in Nederland heeft een op zeven werkenden klachten die wijzen op een burn-out. Hiermee zijn burn-out klachten beroepsziekte nummer
*Bron: M-AOV